فرادید:مهمترین کشف این کاوش، ۲۴ زبان طلایی است که در دهان برخی از مردگان قرار داده شده بود. مصریان باستان باور داشتند این زبانهای زرین به متوفیان کمک میکند تا در جهان پس از مرگ با خدایان، بهویژه اوزیریس، سخن بگویند و در آیین داوری پس از مرگ از خود دفاع کنند. طلا در باور آنان «گوشت خدایان» به شمار میرفت و به همین دلیل جایگاه ویژهای در آیینهای تدفین داشت.
بر اساس اعلام وزارت گردشگری و آثار باستانی مصر، این آرامگاهها به دوره بطلمیوسی (۳۲۲ تا ۳۰ پیش از میلاد) و دوره رومی (۳۰ پیش از میلاد تا ۳۹۵ میلادی) تعلق دارند. از میان آنها، ۱۱ آرامگاه در عمق زمین و هفت آرامگاه در نزدیکی سطح زمین ساخته شدهاند.
کاوشها علاوه بر زبانهای طلایی، به کشف یک محراب نذری با پایهای شبیه «درِ کاذب» نیز منجر شد. «درِ کاذب» یکی از شناختهشدهترین عناصر معماری آرامگاههای مصر باستان است و در باور مصریان، گذرگاهی نمادین میان جهان زندگان و مردگان به شمار میرفت؛ جایی که روح متوفی میتوانست نذورات و هدایای بازماندگان را دریافت کند. با این حال، برخی پژوهشگران معتقدند برای اطمینان از اینکه این نقش واقعاً بازنمایی «درِ کاذب» است، به بررسیهای بیشتری نیاز خواهد بود و حتی احتمال دارد این بخش از محراب ناتمام باقی مانده باشد یا نماد هیروگلیف «پیشکش» را نشان دهد.
در میان اشیای کشفشده، یکی از زبانهای طلایی به شکل چشم هوروس ساخته شده است؛ نمادی که در مصر باستان برای محافظت در برابر نیروهای شر به کار میرفت. با این حال، برخی متخصصان احتمال میدهند که همه اشیایی که «زبان طلایی» نامیده شدهاند، لزوماً چنین کارکردی نداشته باشند. به گفته آتیلیو ماستروچینکه، باستانشناس ایتالیایی، یکی از این آثار بیشتر به خوشه گندم شباهت دارد؛ نمادی که در جهان باستان با باروری و فراوانی ارتباط داشت.
یکی دیگر از یافتههای مهم این کاوش، تابوتی گرانیتی به طول ۲.۵ متر بود که هنگام کشف، درِ آن همچنان بسته بود. باستانشناسان اکنون در حال بررسی بقایای اسکلتی موجود در این تابوت هستند تا اطلاعات بیشتری درباره فرد دفنشده به دست آورند.
همچنین مجسمهای ناتمام از آفرودیت، الهه یونانی عشق و زیبایی، در این مجموعه کشف شد. حضور این اثر، همراه با دیگر یافتههای مشابه، نشان میدهد که در دوران بطلمیوسی و رومی، فرهنگ و مذهب یونانی در کنار سنتهای کهن مصر در این منطقه رواج داشته و حتی در آیینهای تدفین نیز بازتاب یافته است. پژوهشگران احتمال میدهند در نزدیکی محل کشف این مجسمه، پرستشگاهی کوچک برای آفرودیت وجود داشته باشد.
به گفته اعضای هیئت باستانشناسی، مجموعه یافتههای جدید نشان میدهد مارینا العلمین شهری با جمعیتی چندفرهنگی بوده است؛ جایی که سنتهای مصری و یونانی-رومی نهتنها در زندگی روزمره، بلکه در باورهای مربوط به مرگ و آیینهای خاکسپاری نیز در کنار یکدیگر تداوم یافته و در هم آمیخته بودند.
