پرونده تراستیها فقط داستان کسانی نیست که منابع ارزی را گرفتند و بازنگرداندند. بخش مهمتر ماجرا، کسانی هستند که این منابع را در اختیار آنها گذاشتند.
به گزارش روز نو بر اساس آمار اعلامشده، برای مدیران شرکتهای تراستی ۵۹ پرونده تشکیل شده، در ۴۳ پرونده قرار جلب به دادرسی صادر شده، ۲۲ متهم به زندان معرفی شدهاند و برای ۱۵ نفر نیز اعلان قرمز اینترپل در حال پیگیری است.
اما هنوز مشخص نیست یک تراستی چگونه به صدها میلیون دلار منابع کشور دسترسی پیدا کرده است؟
چنین دسترسیای بدون معرفی، تأیید صلاحیت، قرارداد، تضمین و امضای مدیران مسئول ممکن نیست. اگر یک تراستی منابع قبلی را بازنگردانده، چه کسی اجازه داده باز هم پول بیشتری در اختیار او قرار گیرد؟
در هفتههای اخیر نام برخی پروندهها منتشر شده، اما همچنان خبری از شفافسازی درباره پروندههای چندصدمیلیوندلاری و میلیارد دلاری نیست. نه نام بزرگترین بدهکاران روشن است و نه نام مدیرانی که مجوز ادامه همکاری با آنها را صادر کردهاند.
شفافیت واقعی زمانی اتفاق میافتد که علاوه بر دریافتکنندگان پول، معرفیکنندگان، تأییدکنندگان، امضاکنندگان و ناظران این قراردادها نیز پاسخگو باشند.
پول را شاید تراستی برده باشد، اما کلید خزانه دست او نبوده است. سؤال اینجاست؛ چه کسانی در را باز کردند و چرا هنوز نامشان منتشر نمیشود؟
