برترینها: کاربری به نام احسان مسلمی در توئیتی با روایت یک گفتوگوی دوستانه، از عادیشدن خستگی و فشار در زندگی روزمره گفت.
این کاربر نوشت: چی شد که بدبختی برای ما ارزش شد؟
چند وقت پیش با دوستام حرف میزدیم.
گفتم: «من شبی ۵ ساعت میخوابم.»
یکی گفت: «من ۴ ساعت.»
اون یکی گفت: «من ۳ ساعت.»
داشتیم رکورد بدبختی همدیگه رو میزدیم که یکی گفت:
«من اتفاقاً خوابم همیشه سر جاشه و خیلی هم راضیم.»
همه یه جوری چپچپ نگاش کردیم و بحث تموم شد
انگار تو بدبختی داشتیم با هم رقابت میکردیم.
هرکی بدتر میخوابید، بیشتر کار میکرد و بیشتر تحت فشار بود، انگار آدم بهتری بود.
و وقتی یکی حالش خوبه،
فکر میکنیم یه جای کارش میلنگه
نمی دونم چی شد که انقدر رنگ آرامش رو ندیدیم که زندگی بدون بدبختی و زجر، برامون عجیب شده.
